Góry te za pomocą swych arterii łączą się z otaczającymi ziemię zielonymi górami Al-Kaf.
Powstała w ten sposób praziemia. Stwórca ukształtował z niej aż 7 ziem, układając je jedna nad drugą jak namioty. Granice najdalszej z nich sięgają tronu Stwórcy, którego porównuje się do pieczęci spalającej świat, który jest „Pierwszym i Ostatnim”, jak mówi LVII sura Koranu. Na podstawie tego fragmentu księgi dowodzono, że niebo znajduje się nie tylko nad, ale i pod ziemią. Nie jest to popularny pogląd, uważa się raczej, że pod ziemiami znajdują się piekła. Ziemie zaś można porównać do schodów prowadzących do piekieł bądź przedsionków piekła.
Stworzona w ten sposób ziemia nie była solidna. Wprost przeciwnie, kołysała się. Demiurg nakazał więc niezwykłej siły aniołowi stanąć pod ziemią i wziąć ją na swe ramiona. Anioł pochwycił ziemię na wschodzie i zachodzie. Jednak nie rozwiązało to problemu: anioł nie miał na czym stanąć.
By dać aniołowi oparcie, Stworzyciel uczynił skałę z rubinu barwy zielonej, czworokątną w kształcie. Miała ona 7 000 otworów. W każdej z tych dziur leżały morza. Na tej skale anioł oparł swe stopy. Jednakże i skała musiała na czymś leżeć.