Przed drugą wojną światową płk. Blacker zajmował się prywatnie konstrukcją broni. Projekt jego małego moździerza trzonowego piechoty, nazwany „Arbalest”, został odrzucony przez ministerstwo obrony, ale w 1940 Blacker dołączył do MD1, zespołu konstrukcyjnego znanego jako Churchill’s Toyshop, eksperymentującego z nowymi rodzajami broni. Tam rozwinął swoją koncepcję moździerza trzonowego, budując ciężki granatnik przeciwpancerny, znany jako bombarda Blackera. Wyprodukowano jej ok. 30 tys. egzemplarzy. Następnie tą samą ideę, wyrzutni wystrzeliwującej nadkalibrowe pociski, zastosowano konstruując przeciwpodwodny moździerz Hedgehog („jeż”). Okręty uzbrojone w „jeże” do końca wojny zatopiły 37 U-Bootów.
Kolejną konstrukcją, za którą w większości odpowiedzialny był Blacker (choć znaczna część zasług została przypisana szefowi MD1 Millisowi Jefferisowi), był strzelający pociskiem kumulacyjnym granatnik PIAT, standardowa lekka broń przeciwpancerna piechoty brytyjskiej w drugiej połowie wojny.