Apologetyka totalna – tytuł dwutomowego dzieła Wincentego Kwiatkowskiego oraz jego system naukowej apologetyki chrześcijańskiej. Dzieli się na apologetykę teoretyczną i stosowaną.
Geneza System apologetyki totalnej wiąże się z działalnością dydaktyczną Wincentego Kwiatkowskiego, który prowadził wykłady na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Kwiatkowski podzielił swoje tygodniowe pensum wykładowe na dwa traktaty (części) – krótszy i dłuższy. Traktaty te utworzyły podwaliny pod nowy system apologetyczny. Około 1930 roku Kwiatkowski dysponował siedmioma monografiami analitycznymi, które postanowił scalić w jeden traktat apologetyczny. Na VI Zjeździe Zakładów Teologicznym w Poznaniu w 1931 roku Kwiatkowski wygłosił wykład pt. „Zagadnienie apologetyki syntetycznej”, natomiast w latach 1937–1938 wydał dwie monografie pod wspólnym tytułem „Apologetyka totalna”. Maszynopis trzeciego tomu pt. „Teoria poznania religijnego w chrystianizmie. Apologetyka totalna, tom trzeci” został opatrzony datą 30.11.1939, ale ze względu na wybuch wojny nie został wówczas wydany.