W wydaniu z 1937 roku Kwiatkowski zdefiniował apologetykę totalną jako „systematyczne i krytyczne poznanie (samoobrony) podstaw historycznych chrystianizmu (jako religii objawionej) z punktu widzenia aksjologicznego (w sensie zarówno przedmiotowym jak i podmiotowym)”.
Do pełnej edycji dzieła doszło w latach 1954–1956. Dwie monografie wydane przed wojną otrzymały tytuły „Przedmiot” oraz „Metody” i zostały włączone do pierwszego tomu noszącego tytuł „Formalna systematyka najstarszej apologii chrześcijaństwa”. Dwie kolejne części stanowiły tom drugi pt. „Religijna świadomość Jezusa”. Oba tomy różniły się między sobą, przy czym drugi tom zdominował konstrukcję apologetyki. Jednym z efektów tego była zmiana definicji apologetyki totalnej, którą w trzecim wydaniu Kwiatkowski zdefiniował jako „krytyczne i systematyczne poznanie, z punktu widzenia aksjologicznego, przeprowadzonej przez Jezusa Chrystusa samoobrony siebie jako najwyższej wartości religijnej”.