Thomas Malvenda określił cud jako niezwykły, przekraczający władze natury fakt, który jest wyjątkowym dowodem prawdy religijnej, jako że siła dowodu wynika z jego natury. Jego zdaniem cud jest najmocniejszym i najskuteczniejszym argumentem na boskie pochodzenie chrześcijaństwa.
W czasach nowożytnych argumentacja z cudu, jakkolwiek nadal będąca naczelnym kryterium wiarygodności Objawienia, straciła nieco na znaczeniu, ponieważ autorzy zaczęli stosować wewnętrzne kryteria w opozycji do zewnętrznego kryterium, którym był dowód z cudu. W XIX wieku ze względu na krytykę cudów przez naukę postulowano próby innych rozwiązań, np. Duilhé de Saint-Projet proponował, by uprawiać ściśle naukową apologetykę, rozwiązującą problemy na tej samej płaszczyźnie, na której one są podnoszone. Określił on cud jako fenomen fizyczny podlegający obserwacjom i pomiarom. W prawdziwym cudzie jego zdaniem działa nowa energia, łamiąca prawo zachowania energii, a przecząc możliwości cudu należałoby zaprzeczyć istnieniu Boga, który dysponuje pewną porcją energii w wolny sposób. Maurice Blondel uważał, że cud może stanowić dowód prawdziwości chrześcijaństwa łącznie z Objawieniem i osiąga pełny walor motywacyjny w świetle wiary, w czym pomaga Kościół.