W II poł. XIX i na początku XX wieku cud rozważany był głównie w widzialnym aspekcie, a jako jego główną funkcję widziano dowiedzenie wyższego porządku; efektem takiego pojmowania cudu było scjentystyczne pojmowanie apologetyki. W tym kontekście cud miał w konieczny sposób doprowadzić do wiary naturalnej, która poprzedzała wiarę nadprzyrodzoną. Zakładano, że wiarygodność budowana na cudzie jest absolutnie pewna. W koncepcji tzw. wiarygodności ubogaconej łaską cud spełniał jednak rolę pomocnicza, gdyż determinantem przyjęcia wiary poza cudem była łaska i wolna wola. Odrzucenie cudu jako motywu wiarygodności byłoby możliwe, ale spowodowałoby irracjonalizację wiary.
Współczesna teologia katolicka wyróżnia następujące funkcje cudu: objawieniową (charakter teofanijny), chrystologiczną (cud jako znak boskiej misji Jezusa i chrystologiczne wypełnienie Pism), soteriologiczną (cud a wydarzenia zbawcze), eklezjotwórczą (cud w funkcji powstawania Kościoła) i wiarotwórczą (cud jako podstawa racjonalnego i osobowego charakteru wiary).