Teologia muzułmańska Na określenie cudu w teologii islamu używa się pojęcia ajatū, które może oznaczać zarówno znak niezwykły, jak też wypowiedź. Mahomet uważał, że jedynym cudem jest objawienie Koranu. Jego zdaniem inne cuda zaciemniałyby tylko najwyższy cud, jakim jest księga. Koran jako cud był dla Mahometa argumentem na prawdziwość jego roszczeń i misji ze względu na objawienie mu księgi przez archanioła Gabriela, a co za tym idzie – dziełem najdoskonalszym pod względem treści i formy. Islamski prorok uważał, że tylko Allah może działać cuda, a dowody dla uwierzytelnienia Koranu są zbyteczne, stąd też cuda fizyczne były dla niego nieskutecznym środkiem dowodowym. To przekonanie wynikało stąd, iż cuda były dla niego faktami wieloznacznymi i mogły zostać łatwo sprowadzone do czarów. Zdaniem Mahometa to raczej stwórcze dzieło Allaha – stworzenie świata i zachowywanie go w istnieniu, co jest cudownym darem, prawdziwym cudem – jest znakiem wskazującym na wszechpotężne i genialne działanie Boga. Z drugiej strony cudowne interwencje Boga w trakcie zwycięskich bitew miały potwierdzać autentyczność posłannictwa Mahometa i prawdziwość islamu. Po śmierci Mahometa stosunek do cudu uległ zmianie.