Według obliczeń Gottfrieda Edera biografia Mahometa w pobożności i literaturze ludowej zyskała około trzy tysiące cudownych, najczęściej legendarnych opisów. Według tradycji religijnej islamu cuda mogli czynić także święci, ale potwierdzały one jedynie ich osobistą świętość.
Apologetyka ortodoksyjna islamu z cudów Mahometa i świętych wyciągnęła wniosek, że posłannictwo proroka i sama religia mają transcendentny charakter, a cuda fizyczne służą uwierzytelnieniu objawień prorockich zawartych w Koranie. Cuda miały także upokarzać przeciwników i ukazywać szczególną życzliwość Boga wobec świętych. O ile apologeci uwzględniają cuda Mahometa, to krytycznie oceniają tzw. cuda towarzyszące. Ponadto uważają za grzech stwierdzenie, że Allah nie może uczynić jakiegokolwiek cudu. Wychodząc od argumentu z cudu, apologetyka próbowała wykazać, iż chrześcijaństwo nie jest ostateczną i w pełni objawioną religią, a jedynie etapem przejściowym i przygotowaniem definitywnego objawienia, jakie dał Mahomet.
W mistyczno-ascetycznych kierunkach teologii muzułmańskiej cud jako argument prawdziwości religii jest niemal całkowicie pomijany, ponieważ te kierunki akcentują wewnętrzne doświadczenie.