Filozofia nauki W filozofii nauki argument z cudu (zwany także argumentem z sukcesu nauki) nie ma nic wspólnego z konotacją teologiczną. Jest to czołowy argument na rzecz realizmu naukowego, sformułowany w połowie lat 70. XX w. przez Hilarego Putnama, a pod nazwą „argumentu z cudu” występujący po raz pierwszy u Jamesa Roberta Browna w 1982 roku. Argument składa się z dwóch części – sloganowej (według której sukcesy nauki byłyby czymś cudownym, gdyby nie wyjaśnić ich przez odwołanie się do realizmu naukowego) oraz ściśle argumentacyjnej (która stanowi, że realizm naukowy jest najlepszym filozoficznym wyjaśnieniem faktu sukcesu nauki).
Korzenie argumentu sięgają prac Alana Musgrave’a i Johna Worralla. Musgrave uważał, że Christoph Clavius czy William Whewell uważali sukcesy teorii naukowych (np. astronomii Ptolemeusza) jako kryterium ich prawdziwości. Zdaniem Musgrave'a Clavius przyjął jakąś formę realności Ptolemejskich epicykli i ekscentryków, gdyby pozostały one bowiem jedynie wymysłem, to sukces predykcyjny teorii Ptolemeusza byłby zagadkowy. Pierwszym dwudziestowiecznym filozofem, który sformułował argument z sukcesu nauki, był J.J.C. Smart, postulujący „argument z kosmicznego zbiegu okoliczności”.