Argument ten jest krytyką fenomenalistycznej interpretacji teorii naukowych, dla której teoretyczne byty stanowią użyteczną fikcję. W opinii Smarta realistyczna interpretacja teorii jest prostsza i bardziej wiarygodna.
Pierwszym filozofem, który w bardziej systematyczny sposób rozwinął argument z sukcesu nauki na rzecz realizmu, był Hilary Putnam. Przyrównał on fakt sukcesów teorii do cudu. Jego zdaniem sukcesy nauki można najlepiej wyjaśnić, odwołując się do przybliżonej prawdziwości teorii. Stąd też „pozytywny argument na rzecz realizmu głosi, że jest on jedyną filozofią, na gruncie której sukces nauki nie przedstawia się jako cud”. Struktura argumentacji Putnama nie jest jednak jednolita, składając się z trzech cząstkowych argumentów, w których wykorzystano trzy pojęcia sukcesu nauki – predykcyjny, progresywny i metodologiczny.
Nieco inna wersja argumentu z cudu została zaproponowana przez Richarda Boyda. Różnica między argumentem Putnama i Boyda zasadza się w innej podstawie i kryterium realizmu naukowego – dla Putnama był to fenomen sukcesu teorii naukowych, a dla Boyda – sukces (rzetelność)