W 1921 został odkomenderowany z Wojska Polskiego celem dokończenia studiów na Politechnice Lwowskiej i wcielony do 49 pułku piechoty w Kołomyi jako oddziału macierzystego. Po ukończeniu studiów uzyskał tytuł inżyniera geometry-mierniczego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 399. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 7 kwietnia 1924 pracował w Wojskowym Instytucie Geograficznym w Warszawie. W 1926, w czasie przewrotu majowego, został ranny walcząc w obronie gmachu Ministerstwa Spraw Wojskowych przy ul. Nowowiejskiej w Warszawie.. Od 21 maja 1926, po wyleczeniu z rany, pełnił obowiązki kierownika Wydziału I Triangulacyjnego WIG. W 1927 reprezentował Polskę na zjeździe Międzynarodowej Unii Geodezyjno-Geofizycznej w Pradze. 12 kwietnia 1927 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 1. lokatą w korpusie oficerów geografów. W maju tego roku został wyznaczony na stanowisko kierownika Wydziału I WIG. Zmarł nagle 22 grudnia 1927 w Warszawie.