Spadkobiercy mistrza nie wyrazili sprzeciwu i wybrali na nowego opata Huiquana. W zgodzie z nowym charakterem klasztoru opat (przy pomocy poprzedniego opata Zhuangfenga) założył Buddyjski Instytut Minnan, który później pod kierunkiem Taixu stał się jednym z najlepszych w Chinach. Klasztor nie odrzucił swojej przeszłości i w pawilonie przodków na ścianach wisiały tablice przedstawiające poprzednich opatów. Jednak tablice Huiquana i jego następców były opisane jako pierwsze, drugie, trzecie itd. pokolenie opatów publicznego klasztoruHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. Str. 486.
W kwietniu 1927 r. opat odszedł na emeryturę. Nowym opatem i dziekanem instytutu został Taixu. Mistrz starał się zreformować standardy stanu mniszego i propagował m.in. Przedstawienie w ogólnym zarysie stanu mniszego w nowoczesnych Chinach. Zreformował także system kształcenia i syllabus Buddyjskiego Instytutu Minnan. Dzięki jego wysiłkom instytut stał jednym z najlepszych buddyjskich kolegiów w Chinach i poza nimi. 5 godzin dziennie poświęcano na poznanie buddyjskich tekstów, 3 godziny tygodniowo zajmowała historia buddyzmu, 18 godzin tygodniowo przeznaczano na świeckie nauki: tradycyjna literatura (6 godzin tyg.), język japoński (5 godzin tyg.), historia i geografia (5 godzin tyg.), psychologia (2 godziny tyg.).