Po ukończeniu szkolenia, w stopniu plutonowego, został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie. Do lipca 1920 roku pracował jako działacz plebiscytowy na Mazurach. W czasie wojny polsko-bolszewickiej walczył w obronie Warszawy.
W roku 1921 zapisał się na Wydział Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1926–1927 podróżował po Europie. Przebywał w Strasburgu, gdzie m.in. uczęszczał na wykłady Paula Sabatiera. We Francji działał patriotyczne w Kole Studentów Polaków. Latem 1927 przez 3 miesiące prowadził kolonie dla chłopców w Magny-en-Vexin. Zwiedzał wydziały teologiczne uniwersytetów w Montpellier, Bazylei i Wiedniu. W drodze powrotnej do Polski odwiedził również Czechosłowację.
W roku 1930 ukończył studia teologiczne. W tym samym roku, 5 października, został ordynowany na pastora Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Następnie wysłany do pracy duszpasterskiej na Górny Śląsk sprawował posługę wśród polskich ewangelików, krzewiąc wartości patriotyczne. W ramach pracy duszpasterskiej pełnił także funkcję prefekta szkół średnich. W roku 1931 został mianowany ewangelickim kapelanem pomocniczym górnośląskich jednostek wojskowych. Rok później współtworzył tygodnik ewangelicki „Ewangelik Górnośląski”, którego był redaktorem przez 3 lata.