Historia Wynalazcami tej metody byli Rosjanin greckiego pochodzenia Nikołaj Benardos oraz Polak Stanisław Olszewski, którzy pracowali nad nią w latach 1881–1885. Obaj inżynierowie zaprojektowali również wszystkie obecnie używane w procesie spawania elementy jak spawarkę transformatorową zasilaną prądem zmiennym, umieszczoną w uchwycie elektrodę, zacisk masy oraz łączące całość kable. Proces dzięki prostocie użytkowania upowszechnił się on na całym świecie do tego stopnia, że 10 października 1885, data przyznaniem obu inżynierom francuskiego patentu, uznawana jest obecnie za datę narodzin nowoczesnego spawalnictwa.
Metoda ta została opatentowana w wielu krajach europejskich. Po raz pierwszy 10 października 1885 roku we Francji, potem w Belgii, Wielkiej Brytanii, Niemczech oraz Szwecji. Rok później została ona opatentowana w Rosji. Natomiast w 1887 roku w Hiszpanii, USA, Austro-Węgrzech oraz we Włoszech.
Do eksploatacji swojego wynalazku inżynierowie ci powołali również spółkę pod tą samą nazwą, co metoda ich autorstwa. Obaj autorzy w międzynarodowych patentach wymieniani są jako współwynalazcy posiadający równą, 50-procentową własność w korzyściach płynących z tej innowacji.