Metoda ta doczekała się również później szeregu innowacji. W 1888 roku Nikołaj Sławianow wynalazł topliwą elektrodę metalową, która zastąpiła używane dotychczas w procesie Elektrogefest stałe i nietopliwe elektrody węglowe. Około roku 1900 A. P. Strohmenger oraz Oskar Kjellberg wytworzyli pierwsze elektrody otulone. Strohmenger użył do ich produkcji gliny i wapna, podczas gdy Kjellberg zanurzał drut stalowy w mieszaninach węglanów i krzemianów. Wszystkie innowacje metody Olszewskiego i Bernadosa doprowadziły do powstania najszerzej obecnie stosowanej metody spawalniczej spawania elektrodami otulonymi.
Warianty Metoda doczekała się szeregu wariantów oraz późniejszych innowacji:
Spawanie podwójną elektrodą węglową (ang twin carbon arc welding) (TCAW), w którym spawanie odbywa się pomiędzy dwoma elektrodami węglowymi, Gazowe spawanie elektrodą węglową (ang. gas carbon arc welding) (CAW-G) obecnie nie ma zastosowania komercyjnego. Metoda została zastąpiona nowocześniejszymi metodami (ang. tungsten-arc welding) – (GTAW, inaczej TIG), Spawaniem plazmowym (ang. plasma-arc welding) (PAW) oraz (ang.atomic-hydrogen welding) (AHAW). Każdy z tych procesów wykorzystuje podczas pracy stałe niezużywające się w procesie spawania elektrody.
Przypisy
Kategoria:Inżynieria procesowa Kategoria:Polskie wynalazki Kategoria:Spawanie