229..
Kanoniczny tekst Enuma Anu Enlil powstawał od około 1700 do 1000 roku p.n.e., łącząc tradycje różnych szkół przepowiedni. Najstarszą część dzieła datuje się na około 1700 rok p.n.e., tj. na czasy pierwszej dynastii babilońskiej, panującej około 1950–1651 p.n.e. W skodyfikowanym Enuma Anu Enlil najstarszy fragment umieszczony jest na tabliczce 63. Zawiera wykaz zachodów i wschodów Wenus, a tekst nie odbiega od tabliczki Wenus z czasów Ammi-saduqi, datowanej na drugą połowę XVII wieku p.n.e. O tym, że dzieło nie powstało od razu, świadczy odkrycie w hetyckiej miejscowości Qatna tabliczki z tekstem, opisującym omeny księżycowe, zawarte również w Enuma Anu Enlil. Ponieważ Qatna została zburzona około 1360 roku p.n.e., uważa się, że niektóre fragmenty dzieła ukształtowały się przed tą datą. Ostateczne wersje innych wróżb powstawały do 1200 roku p.n.e., tj. do upadku cywilizacji Hetytów, na co wskazują odkrycia w miejscowościach hetyckich tabliczek z tekstem, zawartym też w Enuma Anu Enlil (jedna z nich prawdopodobnie stanowi wprowadzenie do dzieła). Kodyfikacja Enuma Anu Enlil zakończyła się około 1000 roku p.n.e.