Smutna Gerda po nadejściu wiosny wszczyna poszukiwania Kaja. Ofiaruje rzece swe trzewiki, która zaprowadza ją do pałacyku starej wróżki. Wróżka zaczarowuje Gerdę, by ta zapomniała o wszystkim i została z nią na zawsze. Gerda podczas przechadzki po ogrodzie dostrzega róże podobne do tych jej i Kaja, dzięki czemu przypomina o dawnym życiu i opuszczę starą wróżkę.
Podczas wędrówki nad morzem spotyka starego kruka, któremu opowiada o Kaju. Kruk wspomina, że niedawno pojawił się chłopiec, który stał się partnerem księżniczki i być może to jest Kaj. Zaprowadza on Gerdę do książęcego dworu, w którym służy jego narzeczona wrona. Gerda dowiedziawszy się, że nie zostanie wpuszczona bosa, przemyka się nocą do pałacu. Gdy Gerda z ptakami dociera do książęcej sypialni, ale okazuje się, że partner księżniczki nie jest Kajem. Zbudzona księżniczka wzywa straże, jednak po wyjaśnieniach Gerdy ona i książę decydują się jej pomóc.
Tymczasem Kaj przebywa w pałacu Królowej Śniegu i zachwyca się lodowymi kryształami, lecz brakuje mu zapachu żywych kwiatów. Królowa Śniegu informuje go, że zapach kwiatów, piękno, radość, poezja i miłość są zakazane w jej krainie. Wkrótce Kaj zapomina o wszystkim, z wyjątkiem miłości do Gerdy.