Franciszek Szubert (ur. 2 października 1790 w Mosinie koło PoznaniaM. Formanowicz, Rodowody mieszczan bukowskich. Wstęp do genealogii bukowian (XVI–XIX wiek), Mnichowo-Środa 2015, s. 437., zm. 30 marca 1879 w Wielkiej Wsi koło Buku) – radca ziemski powiatu bukowskiego w latach 1831–1848 – ostatni landrat narodowości polskiej w Wielkim Księstwie Poznańskim)Stanisław Szenic, Garść wspomnień, Poznań 1990, s. 19-42.. Od 1852 roku administrator bukowskiego majątku kościelnego, prezes dozoru szkolnego, działacz społeczny, ziemianinKazimierz Wróblewski, Z pamiętnika lekarza, Poznań-Buk 1989, s. 35..
Życiorys Urodził się w wolnej jeszcze Rzeczypospolitej, w wielodzietnej rodzinie mosińskiego rzeźnika i burmistrza Tomasza Szuberta i Elżbiety z Jeżewiczów. Ukończył szkołę OO. Pijarów fundacji księcia Augusta Sułkowskiego w Rydzynie. Przez rok pozostał w murach uczelni, pracując jako nauczyciel pomocniczy języka łacińskiego, niemieckiego, francuskiego i arytmetyki. W 1810 roku uzyskał posadę kalkulatora w prefekturze poznańskiej. Od początku był ceniony za staranność w pracy i lotność umysłu. Już dwa lata później został mianowany sekretarzem podprefektury śremskiej w Kórniku.