Pojęcie świata życia pozwalało też Schützowi przezwyciężyć opozycję subiektywnego podmiotu i obiektywnego świata. Świat życia stanowi obszar intersubiektywności, miejscem spotkania w którym strumień świadomości jednostki spotyka się ze świadomością innych osób. To tutaj tworzy się społęczna i kulturowa rzeczywistość.
Koncepcja Schütza nie była prostą aplikacją koncepcji Husserla, ale jej przekształceniem, oddalając socjologię fenomenologiczną od fenomenologii filozoficznej. Schütz nie traktował świata przeżywanego jako mającego charakter aprioryczny. Użyte przez niego pojęcie predoświadczenia miało cel metodologiczny. Dzięki niemu badacz starający się naukowo (racjonalnie) wyjaśnić działania aktorów, nie stawia jednocześnie pytań o rozumowe ugruntowanie samych tych działań i stara się dać bezstronny opis wytwarzania się owej wspólnej płaszczyzny, na jakiej opierać się musi indywidualny proces rozumienia rzeczywistości. Schütz nie zamierzał ugruntowywać transcendentalnie intersubiektywności i życia społecznego, lecz wyjaśnić podstawowe założenia życia codziennego i wydobyć na jaw jego stałe struktury. Analiza socjologiczna musi brać ten świat jako podstawowy punkt odniesienia, a nie odwoływać się jedynie do swoich teoretycznych konstruktów. Naczelną zasadą powinien być postulat subiektywnej interpretacji, tzn.