W świecie życia ludzie funkcjonują w ramach tzw. nastawienia naturalnego. Polega ona na przyjmowaniu świata jako oczywistego, w którego realność się nie podaje w wątpliwość, dopóki nie pojawi się sytuacja problemowa. Dopiero wtedy przestają wystarczać „przepisy” (recipes) służące do radzenia sobie z rutynowymi sytuacjami i konieczne staje się twórcze rozwiązywanie problemów. Każdy człowiek posiada własny, indywidualny świat życia, na który składają się jednak elementy powstałe przed jednostką i wspólnych dla wielu jednostek (np. język). Są one ograniczeniami i ramami w których jednostka działa. Świat przeżywany to obszar, w którym działający aktorzy odnajdują wytworzone przez praktykę społeczną schematy interpretacyjne, przy pomocy których orientują się oni w otaczającej ich rzeczywistości. Dzięki procesowi typizacji porządkują oni własne doświadczenie zgodnie z przyjętymi schematami, które pozwalają mu zaklasyfikować napotykane obiekty do pewnych danych z góry typów: „(…) w nastawieniu naturalnym codziennego życia zajmujemy się tylko pewnymi obiektami odcinającymi się od niekwestionowanego tła innych predoświadczonych obiektów.”.