Radykalni przedstawiciele drugiej sofistyki postulowali ponadto attycyzm w sposobie ubierania się, odżywiania i korzystania ze sprzętów.
Zdaniem innych uczonych drugą sofistykę zrodziło zauroczenie Rzymian kulturą grecką i ogólne upodobanie władców oraz poddanych do tego, co dawne. Mit o greckich początkach Rzymu krzewił Oktawian August. Zainteresowanie grecką przeszłością przejawiali, wśród cesarzy: Neron, Hadrian i Marek Aureliusz. Obywatele rzymscy byli ciekawi historii i geografii wszystkich krain imperium, stąd rozkwit w tym okresie historiografii łacińskiej (Tacyt, Pliniusz Starszy, Swetoniusz) i greckiej (Appian, Arrian, Plutarch). Zarówno Grecy jak i Rzymianie tęsknili za dawnymi swobodami demokratycznymi oraz dawną libertas. Kolekcjonowano i kopiowano greckie dzieła sztuki, archaizowano inskrypcje, uprawiano turystykę do greckiej części Cesarstwa. Zdaniem tych uczonych druga sofistyka była ruchem literackim o zasięgu imperialnym, nastawionym na to, by zabawić publiczność. Stanowiła też narzędzie władz rzymskich, mające scalić duchowo i kulturalnie imperium.