Charakterystyka Program literacki drugiej sofistyki zakładał wypełnianie dzieł elementami erudycyjnymi. Nawet jeśli temat utworu był błahy, miał odwoływać się do wiedzy historycznej, literackiej, do obyczajów, obrzędów, dzieł sztuki. Sofiści naśladowali w tym względzie uczonych poetów aleksandryjskich, nie pisali jednak poezji, lecz prozę i to głównie retoryczną. W sprawach języka głosili powrót do dialektu attyckiego, jakim posługiwali się najwybitniejsi prozaicy greccy okresu klasycznego, i to zarówno gdy chodzi o składnię, jak i leksykę. Odnowa klasycznego języka ateńczyków zbliżyła ich do sofistów V i IV wieku przed Chr. i ich zainteresowań filozoficzno-lingwistycznych. Ulubioną formą wyrazu była dla nich wypowiedź w drugiej osobie liczby pojedynczej, wyżywali się w dialogu, listach, opisach i opowiadaniach adresowanych do innej osoby. Uważali bowiem, że każda wypowiedź powinna mieć swego odbiorcę.