Kolebką drugiej sofistyki stały się w drugiej połowie I wieku n.e. bogate miasta anatolijskie, położone w dolinie Meandru: Efez, Tralles, Smyrna, Laodycea, Hierapolis, Apamea, a także Pergamon, Sardes, Thyatejra i Filadelfia. Za Herodesa Attyka centrum intelektualne drugiej sofistyki przesunęło się do Aten. Z czasem wpływ intelektualny sofistów rozszerzył się na całe imperium. Ich pozycję podnosił fakt, że byli najlepiej wykształconymi ludźmi swojej epoki. Świadomi tego faktu cesarze fundowali dla nich katedry profesorskie i powoływali ich na wysokie urzędy państwowe. Koniec drugiej sofistyki jest różnie wyznaczany przez badaczy. Zdaniem części z nich wygasła ona w połowie III wieku, wraz z dynastią Sewerów, wedle innych trwała nieprzerwanie do początków V wieku. Ogółem doliczono się 281 reprezentantów tego nurtu.
Główni przedstawiciele drugiej sofistyki Wśród pierwszych przedstawicieli drugiej sofistyki można wymienić: Diona z Prusy (najwybitniejszego) Niketasa ze Smyrny Izajosa z Syrii Skopeliana z Klazomenaj.
Za panowania cesarzy Trajana i Hadriana sofiści doszli do wielkiego znaczenia i popularności.