Po powrocie do Polski został w 1958 profesorem Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi, gdzie wykładał biblistykę i języki orientalne, a także był m.in. prefektem i w latach 1968-1969 wicerektorem. W roku akademickim 1966/1967 rozpoczął równocześnie pracę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1967 habilitował się z nauk biblijnych na podstawie pracy Geneza i rozwój dualistycznej antropologii qumrańskiej, od tegoż roku kierował Katedrą Filologii Biblijnej Instytutu Nauk Biblijnych KUL, w 1977 objął nowo powstałą Katedrę Egzegezy Ksiąg Historycznych i Dydaktycznych Starego Testamentu, którą kierował do przejścia na emeryturę w 1996. W 1974 mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1981 profesorem zwyczajnym.

Od 1966 do śmierci był członkiem Rady Naukowej Biblii Tysiąclecia, odpowiedzialnym za tłumaczenie i redakcję Starego Testamentu. Należał do Papieskiej Komisji Biblijnej (od 1990 do śmierci - wybierany dwukrotnie, w 1990 i 1995), pełnił funkcję prezesa Sekcji Biblistów Polskich przy Komisji Episkopatu Polski ds. nauki (1988-1993). Posiadał tytuły kanonika honorowego (1985), prałata honorowego Jego Świątobliwości (1991)

Został pochowany na cmentarzu na Mani w Łodzi.