Najbardziej zdecydowanym oficerem w Grupie Armii Hallecka był gen.-mjr John Pope, dowódca lewego skrzydła, który już 3 maja wyrwał się do przodu i zajął miasteczko Farmington odległe kilka kilometrów od Corinthu. Halleck, zamiast ruszyć w ślad za nim centrum dowodzone przez gen.-mjra Don Carlosa Buella, kazał Pope’owi wycofać się i zrównać z Buellem. Widząc zamęt w szeregach nieprzyjaciół Beauregard kazał 9 maja zaatakować najbardziej wysunięte oddziały Pope’a. Pope’owi udało się cofnąć i dołączyć do Buella, choć atakujący go gen.-mjr Earl Van Dorn (CSA) miał 25 000 ludzi, a on tylko 12 000.
Podczas „ustawiania się” wojsk Hallecka naprzeciw Corinthu doszło do kolejnego starcia z inicjatywy Williama Shermana, który zaproponował uderzenie na umocnioną pozycję konfederatów (dowódca gen.-bryg. James Chalmers) wokół stojącego na wzniesieniu Domu Russella. Po rozmowie z Halleckiem Sherman rzucił 17 maja do ataku oddziały płk. Morgana Smitha i gen.-bryg. Jamesa Denvera z dywizją gen.-mjra Stephena Hurlbuta w rezerwie. Gdy kompanie lekkiej piechoty (ang.