Jednak Halleck, obawiając się podobnie wielkich strat jak pod Shiloh, podjął bardzo ostrożnie działania ofensywne, umacniając swe pozycje po każdym niemal kolejnym kroku (niektórzy historycy porównywali to do ruchu lodowca). W końcu po pokonaniu ośmiu kilometrów w trzy tygodnie, dotarł do miejsca, z którego mógł rozpocząć działania oblężnicze. Tymczasem sytuacja przeciwnika była nie do pozazdroszczenia – Beauregard miał siły dwukrotnie mniejsze od przeciwnika, morale w szeregach było niskie jak nigdy dotąd, z powodu braku czystej wody szerzyły się choroby przewodu pokarmowego (dyzenteria i dur brzuszny). Choroby te wyeliminowały z szeregów armii kilka tysięcy żołnierzy, niemal tylu, ilu zginęło podczas krwawej bitwy o Shiloh. Podczas narady sztabowej oficerowie konfederaccy uznali, że w tej sytuacji nie będą w stanie obronić ani miasta, ani węzła kolejowego.