86, 87.
Okres schyłkowy – Sōji-ji Latem 1321 roku Keizan otrzymał przekazaną mu starą świątynię Morookadera. Znajdowała się ona w dystrykcie Fugeshi w północnej części półwyspu NotoPóźniej klasztor ten został przeniesiony do Yokohamy. Ofiarodawcą był rezydujący w niej kapłan ezoterycznego buddyzmu Jōken. Kiedy Jōken przeniósł się do nowego klasztoru w pobliżuKlasztor ten stał się znany pod nazwą Hōsen-ji)przekazał starą świątynię pod opiekę Keizanowi (jap. ushiromi). Keizan jednak nie zaopiekował się nią, ale natychmiast zmienił ją w klasztor zen szkoły sōtō. Z tej okazji, może aby się wytłumaczyć, napisał nawet krótki tekst Sōji-ji chūko engi (Historia odrodzenia Sōji-ji).
Klasztor został otwarty piątego miesiąca 1324 roku. Dwa miesiące później wyznaczył pierwszego opata, którym został Gasan Jōseki. Jeszcze tego samego wieczora i następnego dnia dokonał ceremonii ordynacyjnej dla dwudziestu ośmiu nowych mnichów, którzy utworzyli pierwszą społeczność klasztoruJōken przekazał pełnię władzy Gasanowi w 1329 roku, w cztery lata po śmierci Keizana. Aż do 1341 roku wszelkie kontrybucje dla klasztoru były przeznaczone dla Morookadera, gdyż w oczach patronów był dalej tą samą świątynią.