Opaci Sōji-ji wykorzystali twórczo przepisy stworzone przez Keizana dla Yōkō-ji. Klasztor rozwijał się i w 1589 roku dwór cesarski uznał Sōji-ji za główny klasztor szkoły sōtō. Sōji-ji i Eihei-ji były w nieustannym konflikcie. Dopiero w roku 1872 doszło do zgody, jednak skutki konfliktu widoczne są nawet i dziśHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: History, Japan. Ss. 209-214, 411-414.
Keizan zmarł 29 dnia 9 miesiąca (22 września) 1325 roku.
Spuścizna Przez część mnichów, zwłaszcza z linii przekazów Keizana, był uważany za właściwego założyciela szkoły sōtō. Po wielu dyskusjach ostatecznie zdecydowano się na swoisty kompromis - Dōgen nosi tytuł Najwyższego Patriarchy (高祖 kōso), a Keizan - Wielkiego Patriarchy (太祖 taiso).
Keizan był najbardziej płodnym pisarzem w historii szkoły sōtō, prawie dorównując Dōgenowi. Jego głównym dziełem jest Denkōroku (Przekaz światła). Przedstawił w nim historię przekazów Dharmy rozpoczynając od Buddy i Mahakaśjapy. Najpopularniejszym jego tekstem, do dziś używanym w szkole sōtō, jest traktat o praktyce zen Zazen yōjinki.