Główne cechy tradycyjnej religii japońskiej Współczesna religijność japońska została przez wieki ukształtowana zachodzącymi na siebie i powiązanymi ze sobą poniższymi cechami: wzajemnym oddziaływaniem pomiędzy kilkoma tradycjami religijnymi (np.: zawarcie związku małżeńskiego w chramie shintō, życie w zgodzie z nauką społeczną Konfucjusza, podtrzymywanie niektórych taoistycznych przekonań o zjawiskach „szczęśliwych” i „nieszczęśliwych”, uczestniczenie w festiwalach ludowych, pochówek w obrzędzie buddyjskim); bliskim związkom człowieka z bogami (kami) oraz świętością przyrody (czczone lub traktowane jako kami są nie tylko mitologiczne bóstwa, ale także zjawiska naturalne, cesarze, czy wybitne osoby: są one pojmowane jako egzystujące nie w innym świecie, ale w świecie natury i życiu istot ludzkich); religijnym znaczeniem rodziny i kultu przodków (dom był zawsze centrum praktyki religijnej przed rodzinnymi ołtarzykami ustawionymi ku czci przodków); rytualnym oczyszczeniem jako podstawową zasadą życia religijnego (poczucie „czystości” i „nieczystości” oraz procedury rytualnego oczyszczania nabrały ogromnego znaczenia i przeniknęły kulturę jako całość, a grzech nie jest pogwałceniem boskich przykazań, ale poczuciem nieczystości lub skalań, które oddzielają ich od bliźnich, a zwłaszcza od kami); festiwalami, świętami,