Od początku lat 90. XX w. artysta skupił się wyłącznie na pejzażu, który odtąd stał się jedynym podmiotem jego poszukiwań artystycznych. Jednocześnie zarzucił eksperymenty formalne postanawiając tworzyć wizerunki natury przy użyciu tradycyjnych technik malarskich.
Przyroda na płótnach Żywieckiego jest oderwana od naszej ludzkiej rzeczywistości, istnieje poza człowiekiem i pozostaje wolna od jego wpływu. Jak pisał Jerzy Madeyski, Aleksander Żywiecki „maluje pejzaż bezludny, pozbawiony jakże ongiś modnego, a nawet obowiązującego sztafarzu, a nawet choćby tylko śladów ludzkiej egzystencji.” W przedstawieniach artysty natura pozostaje dziewicza, surowa, dzika i różnorodna w swych przejawach: czasem nieprzyjazna, wroga i brutalnie dramatyczna a czasem łagodna, wręcz spokojnie sielankowa. Zawsze jednak jest bytem niezależnym, tworem pierwotnym, nieskalanym wpływami cywilizacji i nie poddanym ludzkiej kontroli.
Żywiecki, ukazując przyrodę, czerpie z tradycji malarstwa pejzażowego romantycznego i postromantycznego, w szczególności ze spuścizny malarstwa polskiego reprezentującego XIX wieczną szkołę monachijską (polscy malarze na emigracji).