Wiktor Piotrowicz ps. Wiesław Żyliński (ur. 16 lutego 1900 w Kownie, zm. 3 grudnia 1954 w Londynie) – urzędnik, historyk, publicysta i krytyk literacki związany w okresie międzywojennym z prasą wileńską.
Życiorys Uczęszczał do gimnazjum w Kownie, później w Petersburgu (z polskim językiem wykładowym). W 1918 wrócił do Kowna, wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, był współzałożycielem pisma „Dziennik Polski”., Współredagował czasopismo „Ziemia Kowieńskia”. W 1920 rozpoczął studia polonistyczne w Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. W lipcu 1920 wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego, został przydzielony do Biura Prasowego Naczelnego Dowództwa. Kontynuował studia, a w latach 1922–1923 był prezesem Koła Polonistów Studentów Uniwersytetu Stefana Batorego i członkiem zarządu Oddziału Wileńskiego Związku Literatów Polskich. W 1925 był współredaktorem „Tygodnika Wileńskiego”, w latach 1927–1931 należał do Komitetu Redakcyjnego „Źródeł Mocy”. Od 1928 kierował Wydziałem Wyznań Chrześcijańskich w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w Warszawie. Po roku wrócił do Wilna i objął stanowisko kierownika Oddziału Wyznaniowego Urzędu Wojewódzkiego (radca wojewódzki). W połowie lat 30. został przeniesiony do Warszawy.