Maisel, Archeologia prawna Polski, Warszawa – Poznań 1982, s. 15–18..
Systematyka źródeł (zabytków) Różnorodność zabytków archeologicznoprawnych powoduje konieczność ujęcia ich w ramy systematyki.
Podstawowym kryterium jest funkcja pełniona przez zabytki w dawnym życiu prawnym społeczeństwa. Kryterium dodatkowe stanowi z kolei postać zewnętrzna, forma zabytku. Stosując powyższe kryteria dzieli się ogół zabytków archeologicznoprawnych na dwie klasy: A – obiekty o charakterze wyłącznie usługowym w stosunku do funkcji stanowienia i realizowania norm prawnych, oraz B – obiekty i symboliczne formy rytuału prawnego o charakterze mieszanym – usługowym, a zarazem uzmysławiającym pojęcia, instytucje, stosunki i czynności prawne lub też czynnością tym towarzyszące. Każda klasa dzieli się na działy. W klasie A wyróżnia się następujące działy: I. Miejsca, budynki (lub ich części), urządzenia stałe nie będące budynkami; II. Narzędzia i sprzęty. Klasa B rozpada się na działy: I. Stroje stanowe i mundury służbowe; II. Insygnia i odznaki urzędowe;