III. Znaki i symbole prawne. Dalsza specyfikacja następuje w ramach poddziałów, grup, podgrup, tytułówW. Maisel, Archeologia prawna Polski, Warszawa – Poznań 1982, s. 19 – 21..
Archeologia prawna w Polsce Za prekursora polskiej archeologii prawnej można uznać Jana Długosza, który opracował w roku 1448 inwentarz sztandarów krzyżackich, zdobytych w czasie bitwy pod Grunwaldem, pt. Banderia Prutenorum. W XIX wieku Joachim Lelewel badał nagrobki królów polskich, a w szczególności nagrobek Bolesława Chrobrego i nagrobek Bolesława Śmiałego. Aleksander Narcyz Przezdziecki poddał analizie włócznię św. Maurycego ze skarbca wawelskiego. W pierwszej połowie XX wieku ukazały się gruntowne opracowania losów insygniów królewskich i skarbca koronnego autorstwa F. Kopery, O. Balcera, M. Morelowskiego i K. Estreichera. W 1909 roku Stanisław Kutrzeba opublikował materiały źródłowe dotyczące rytuału koronacji pt. Ordo coronandi regis Poloniae. Naukowe uprawianie archeologii prawnej w Polsce zainicjował historyk prawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Witold Maisel. Jego praca „Archeologia prawna. Zarys problematyki”, stanowi próbę przeszczepienia na polski grunt dorobku nauki zachodnioeuropejskiejW. Maisel, Archeologia prawna Polski, Warszawa – Poznań 1982, s. 27 – 29..