Chapman miał bardzo duże nadzieje związane z samochodem, uważając, że jest to najszybszy pojazd, jaki kiedykolwiek zbudował. Istotnie, Lotus 29 ustalił rekord okrążenia podczas testów na torze Snetterton. Następnie prototyp został przewieziony do Stanów Zjednoczonych, gdzie był testowany na prywatnym torze Forda w Arizonie. Na wyścig przygotowano dwa samochody, dla Jima Clarka i Dana Gurneya. Pojazd Clarka był pomalowany w barwy zielono-żółte, zaś Gurneya – w kolory biało-niebieskie.
W kwalifikacjach amerykańskie samochody były szybsze od Lotusów, jednakże częścią strategii Lotusa była mniejsza liczba pit stopów dzięki ich lżejszym i oszczędniejszym samochodom. Mimo to Clark, jedyny nieamerykański kierowca w stawce, zakwalifikował się z piątym czasem. Gurney rozbił swój samochód, ale został on naprędce odbudowany i Amerykanin startował z 12 miejsca.
We wczesnej fazie wyścigu kierowcy ci jechali na dziewiątej i dziesiątej pozycji, jednak po pierwszej serii pit stopów rywali wysunęli się na prowadzenie. Clark odbył w trakcie wyścigu zaledwie jeden pit stop, podczas gdy Gurney – trzy. To pozwoliło Clarkowi znaleźć się za Parnellim Jonesem. Samochód Jonesa intensywnie wypluwał olej, co bezskutecznie oprotestował Chapman.