W latach 1956–1961, dzięki jego staraniom, instytucja uzyskała jedną siedzibą przy ulicy Prądnickiej 76.

Jednocześnie poświęcił się pracy naukowo-dydaktycznej: pracował we Wszechnicy UJ, stworzył Zakład Higieny UJ, był wykładowcą higieny na Wydziale Farmacji, epidemiologię w Akademii Medycznej. W 1947 był organizatorem pierwszej w Polsce Szkoły Laborantek Medycznych, następnie Szkoły Instruktorów Higieny. W 1954 został zastępcą kierownika Wydziału Zdrowia do spraw sanitarno-epidemiologicznych i państwowym inspektorem sanitarnym dla województwa krakowskiego. W tym okresie współtworzył sanitariat dla budowanej Nowej Huty. W 1955 został pełnomocnikiem Ministra Zdrowia do spraw służby zdrowia w Nowej Hucie. W latach 1961–1964 był przewodniczącym Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Epidemiologicznego i Lekarzy Chorób Zakaźnych. W 1961 został kierownikiem Zakładu Higieny w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego, w której był także prodziekanem. Zasiadał w Radzie Naukowej przy PZH (od 1954) i Radzie Sanitarno-Epidemiologicznej przy Głównym Państwowym Inspektorze Sanitarnym, był członkiem Komisji Nauk Medycznych PAN.