Wkraczają Królowa i Król Kier, u których Biały Królik służy jako herold. Królowa Kier, o której wcześniej mówił kot z Cheshire, wiecznie skazuje kogoś na dekapitację. Dostrzega Alicję i każe jej grać z nią w krokieta, z flamingami jako młotkami i świnkami morskimi jako piłkami. Na krokiecie jest również spokojniejsza i milsza Księżna zasypująca Alicję przysłowiami. Królowa Kier chce ją skazać na śmierć, ale ona i Księżna uciekają w popłochu na widok Gryfa. Ten wyjaśnia Alicji, że wyroki śmierci Królowej nigdy nie są realizowane, ponieważ Król wszystkich ułaskawia. Zapoznaje Alicję z Nibyżółwiem, który lamentując wspomina swoje szkolne lata, gdy był prawdziwym żółwiem. Gdy zaczyna śpiewać smutną piosenkę o żółwiowej zupie, Gryf i Alicja uciekają.
Niespodziewanie miejsce Gryfa zajmuje królowa czerwonych pionków z szachów ojca Alicji. Czerwona Królowa oferuje Alicji bycie królową, jeśli uda jej się przejść okolicę będącą wielką szachownicą. Alicja idzie dalej natykając się na bliźniaków – Tweedle Dee i Tweedle Duma. Opowiadają jej wiersz o ostrygach pożartych przez morsa i cieślę podstępem, a następnie proszą ją o bycie sekundantem w improwizowanym pojedynku. Jednak Tweedle Dee i Tweedle Dum uciekają w panice na widok wrony.