W okresie II Rzeczypospolitej uprawiał myślistwo.
Po wybuchu II wojny światowej na początku kampanii wrześniowej Franciszek Lurski wraz z załogą sanockiej fabryki ewakuował się w kierunku wschodnim, jednak po dotarciu do Tarnopola i wieściach o agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 powrócił do Sanoka. Zagrożony aresztowaniem przez Niemców, tymczasowo przebywał w ukryciu w Raczkowej korzystając z pomocy swego zwierzchnika sprzed niespełna 20 lat, mjr. Emila Holuki-Charzewskiego. W listopadzie 1939 postanowił przedostać się na Zachód do formowanych wojsk polskich. Podczas trasy został zatrzymany i był internowany w Zebegény do 1 maja 1940, po czym odzyskał wolność i podążył w kierunku południowym, przez Jugosławię, Bułgarię, Grecję, do Palestyny, gdzie 21 października 1940 został przyjęty do Legii Oficerska w składzie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W grudniu 1940 został kwatermistrzem w batalionie gospodarczym batalionu zapasowego w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich, zaś od 22 czerwca 1941 objął stanowisko kierownika referatu materiałowego i zaopatrzenia w Szefostwie Intendentury.