Biskup 11 czerwca 1930 został nominowany na biskupa kanadyjskiego, wikariusza eparchii północnoamerykańskiej. Jego chirotonia biskupia odbyła się 12 października 1930 w Belgradzie pod przewodnictwem Pierwszego Hierarchy Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji metropolity Antoniego. Po chirotonii biskup udał się do Montrealu. Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji w Kanadzie nie dysponował wówczas niemal żadnymi środkami finansowymi, działały nieliczne parafie. Po dziesięciu latach przy współudziale biskupa Joazafa powstało 40 parafii, otwarty został sobór katedralny w Edmonton i skit Opieki Matki Bożej. W 1945 otrzymał godność arcybiskupią.
W 1947 Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji zdecydował o podziale eparchii w Kanadzie, wobec jej znacznego rozrostu, na odrębne administratury ze stolicami w Edmonton i Montrealu. Biskup Joazaf pozostał zwierzchnikiem pierwszej z nich. W 1950 zdecydowanie sprzeciwił się zbliżeniu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji z rosyjską Metropolią Amerykańską (obie struktury połączyły się już w latach 1935–1946, by ponownie popaść w konflikt i podzielić się). W tym samym roku zdecydowanie pogorszył się stan jego zdrowia. Mimo to w 1951 biskup Joazaf zgodził się na przeniesienie na katedrę eparchii Buenos Aires i Argentyny.