Dopiero trzy lata później, gdy nie udało mu się otrzymać certyfikatu gdzie indziej, zaakceptował przekaz Miyuna, jednak pod warunkiem, że Miyun zezwoli mu na nauczanie własnego zrozumienia chanu.. Doszło między nimi do pierwszej XVII-wiecznej kontrowersji. Gdy Miyun wprowadził do chanu uderzenia i okrzyki w latach 20. XVII wieku, Hanyue zaczął podważać mistrza interpretację chanu linji. Uważał, iż doświadczenie oświecenia powinno być raczej przedmiotem uwierzytelnienia przez „zasadę” (chiń. zongzhi) nauk Linji Yixuana, a nie przez uderzenia i okrzyki. W 100 lat później, bo w roku 1733, cesarz Yongzheng (雍正, pan. 1722-1735) ostatecznie rozwiązał dyskusję na ten temat opowiadając się w swoim dziele Jianmo bianyi lu (揀魔辨異錄; Księga selekcji demonów i rozróżniania herezji) po stronie mistrza MiyunaJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 90.Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 7.. Spowodowało to zdelegalizowanie linii przekazu Hanyuego i jej członkowie nie mogli piastować stanowisk opatów. Dopiero po śmierci cesarza w 1735 roku linia została uprawomocniona i przetrwała do lat 40. XX wieku.
Jego linia przekazu rozrastała się. Najwybitniejszym uczniem był Jiqi Hongchu (1605–1672).