Za aprobatą króla Husajna dokonał częściowej liberalizacji życia politycznego w Jordanii, zwiększając faktyczne możliwości działania opozycji parlamentarnej. W listopadzie 1962 w Jordanii odbyły się wybory parlamentarne, w których mogli startować kandydaci krytyczni wobec rządu (istnienie partii politycznych pozostało zabronione), ale wyłącznie jako niezależni. Niechętnie odnosił się do prezydenta Egiptu Gamala Abdel Nasera, negatywnie oceniał także palestyńskie organizacje polityczne i zbrojne. W czasie wojny domowej w Jemenie Północnym udzielał wsparcia obalonej monarchii Muhammada al-Badra.
Wybory wyłoniły parlament niechętny at-Tallowi i jego rządowi, opozycjoniści byli jednak skłóceni i nie byli w stanie realnie mu zagrozić. Premier źle znosił krytykę swoich poczynań, regularnie wdawał się w parlamencie w kłótnie z deputowanymi. Ostatecznie jednak o upadku jego gabinetu przesądziły problemy międzynarodowe. Udane zamachy stanu przeprowadzone przez socjalistyczną partię Baas w Iraku oraz Syrii zwiększyły poparcie Jordańczyków dla lewicy i dla naserowskiego Egiptu. Masowe demonstracje poparcia dla Abdel Nasera, rozpędzane przez wojsko, zamieniły się w zamieszki. 20 kwietnia król Husajn zdecydował o rozwiązaniu parlamentu, wprowadzeniu stanu wyjątkowego i zakończeniu prób liberalizacji życia politycznego.