Jeszcze w tym samym roku postanowił również poprawić swoje relacje z prezydentem Egiptu, zdymisjonował at-Talla i powołał na jego miejsce Bahdżata at-Talhuniego, również opowiadającego się za poprawą relacji jordańsko-egipskich. We wrześniu 1964 Jordania zgodziła się na utworzenie Organizacji Wyzwolenia Palestyny i umieszczenie jej kierownictwa na swoim terytorium.
Drugi rząd at-Talla Już w lutym 1965 król Husajn uznał, że postępowanie kierownictwa OWP, tworzącego na terytorium Jordanii własne „palestyńskie urzędy” i prowadzącego pobór „podatków” na rozwój organizacji, jak również jego dalsze żądania, są niedopuszczalne i ponownie zmienił swoją politykę wobec Palestyńczyków. At-Talhuni został zdymisjonowany, a na urząd premiera powrócił at-Tall, który nie zmienił swojego stosunku do Abdel Nasera i zbrojnego ruchu palestyńskiego. Odrzucił główne żądania Ahmada asz-Szukajriego, kierującego organizacją, dotyczące otwarcia w Ammanie jej oficjalnej siedziby i obłożenia urzędników państwowych pochodzenia niepalestyńskiego obowiązkowym 5-procentowym podatkiem na rzecz OWP oraz al-Fatah. W ocenie at-Talla przyjęcie drugiego z żądań przekreślałoby całą dotychczasową politykę wewnętrzną Jordanii, której celem była unifikacja narodowa.