Ojcowie synodu zgodzili się przy tym na rozróżnienie pomiędzy tymi, którzy przyjmowali „głupie poglądy” filozofów, a tymi, którzy podejmowali „studia helleńskie” tylko dla nauki (anatema 7). Synod poszedł tu za pozytywnym stanowiskiem kół konserwatywnych i samego Psellosa, którzy opowiadali się za studiowaniem Organonu Arystotelesa, a przeciwko studiom nad Platonem. Arystotelesa jako nauczyciela logiki i fizyki uważano na ogół za pożytecznego „dla nauki”, natomiast Platona, którego poglądy łączono ze stanowiskiem metafizycznym, nie umiano pogodzić z chrześcijaństwem. Anatemy potępiły ponadto szereg platonizujących poglądów przypisywanych Italosowi, a zbliżonych do tez orygenistycznych odrzuconych przez Justyniana i sobór z 553 r.: ideę preegzystencji i wędrówki dusz, negowanie zmartwychwstania cielesnego, głoszenie wieczności materii, koncepcję istniejącego samego przez się świata idei itd.