Sprawa Italosa stanowi modelowe rozwiązanie, które Kościół wschodni będzie w przyszłości stosował wobec innych herezjarchów. Stała się też ostrzeżeniem dla innych uczonych bizantyńskich przed próbą pójścia za „głupimi poglądami” starożytnych, uznając ich zgłębianie za wystąpienie przeciwko prawdziwej wierze. Pogłębiając tradycyjny monastyczny wstręt do „hellenizmu”, synod dał jednocześnie, dzięki rozróżnieniu zawartemu w anatemie 7, impuls dla rozwoju humanizmu. Bizancjum, chociaż greckie w swym języku i kulturze, zajęło tym samym o wiele bardziej negatywne stanowisko wobec greckiej filozofii, niż kiedykolwiek zrobił to Zachód.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bizantyńscy filozofowie 867–1081