Z treści 11 anatematyzmów sformułowanych przez Synodikon wiadomo, że Italos: (1) stosował logiczne argumenty do takich zagadnień teologicznych jak wcielenie Chrystusa i relacja dwóch natur w Chrystusie; (2) wprowadzał naturalną filozofii do teologii; (3) akceptował doktrynę wędrówki duszy i zaprzeczał chrześcijańskiej eschatologii; (4) przyjmował pogląd, że materia i idee nie mają początku ani końca w czasie; (5) przenosił greckich filozofów nad chrześcijańskich świętych; (6) zachowywał podejrzliwość wobec boskich cudów; (7) studiował filozofię grecką, nie tylko w celu rozwoju nauki, ale uznając w niej repozytorium prawd, do którego muszą zostać ostatecznie sprowadzone wszystkie inne wierzenia; (8) negował wolne stworzenie świata przez Boga ex nihilo i uznawał istnienie odwiecznych platońskich idei; (9) zaprzeczał, że ludzkie ciała będą takie same w chwili zmartwychwstania, jakimi są teraz; (10) Przyjmował preegzystencję duszy i odmawiał możliwości jej powstania ex nihilo, możliwości wiecznej kary i wiecznego królestwa Boga.