2 z tych 11 powróciło potem do Departamentu Wojennego. Część trafiła do lekkich i przemysłowych kolei we Francji, a 6 do francuskich Kolei Tunezyjskich. W 1946 London and North Eastern Railway (LNER) zakupiło 75 sztuk i używało ich pod nazwą „J94”. Po włączeniu LNER do British Railways parowozy przeklasyfikowano na „4F”.
Największa partia trafiła do National Coal Board, która zaadaptowała je jako podstawowe lokomotywy manewrowe w kopalniach węgla w Anglii, Szkocji i Walii; do 1964 roku zamawiane były kolejne partie, mimo że w niektórych okręgach przechodzono z pary na silniki dieslowskie. Departament Wojenny pozostawił dla swojego użytku 90 sztuk numerowanych od 100 do 189. W 1952 roku zamówił kolejne egzemplarze.
Na początku lat 60. Argentyńczyk Livio Dante Porta inżynier-specjalista do spraw lokomotyw parowych, został wynajęty przez zarząd Hunsletu do wprowadzania modyfikacji mających na celu dostosowanie ich do przepisów dotyczących emisji dymu. Opatentowany przez Portę i stosowany w Argentynie system spalania z użyciem czadnicy został po raz pierwszy użyty w Europie właśnie w hunsletowskich „Austerity”. Inne egzemplarze wyposażano w tzw. „ejektor Giesla” wzmagający efektywność spalania.