Odrzuca jednak pogląd o preegzystencji duszy i o odzyskiwaniu przez nią fragmentów wiedzy, które wcześniej posiadała, choć była to tylko potencjalna wiedza, wymagająca aktualizacji. Przeciwnie, zgodnie z doktryną chrześcijańską, twierdzi, że dusza ludzka, gdy została stworzona przez Boga, została stworzona z całą potrzebną jej wiedzą o zasadach, wspólnych i oczywistych pojęciach, ale wiedza ta jest zaciemniona przez impulsy pochodzące z ciała. I dopiero prowadzona przez spostrzeżenia zmysłowe lub odpowiednie nauczanie dusza dociera do wspólnych i oczywistych pojęć, co pozwala jej, obudzić się i wyrazić zgodę na pierwsze zasady. Eustracjusz zależy tutaj od neoplatońskich poglądów, które jednak stara się uzgodnić ze swoją wiarą. Jeśli ludzie tracą wiedzę i zrozumienie, które posiada ich dusza, to tylko dlatego, że są podatni i ulegają impulsom płynącym z ciała. Z drugiej strony, jeśli oczyszczą się z cielesnych namiętności, mogą posiąść wiedzę o ostatecznej prawdzie.