Historia thumb|Dziewczyna grająca na tubmarynie – ilustracja z Gabinetto armonico pieno d'istromenti sonori indicati e spiegati (1722) Filippa Bonanniego Pochodzenie i historia tubmaryny nie są do końca znane. Jej najstarsze wizerunki występują w sztuce francuskiej: na pewnej XII-wiecznej rzeźbie i w XIV wiecznym malarstwie. Zilustrowani muzycy skracją jedyną, przebiegającą wzdłuż całego korpusu strunę techniką przyciskową, a do wydobywania dźwięków ze struny nie wykorzystują smyczka. W pierwszej połowie XV wieku wydzieliły się dwa typy tubmaryny: długa, z dwiema strunami (jedną o połowę krótszą od drugiej) i stukoczącym podstawkiem, oraz krótka, jednostrunowa. Ilustracje z tego okresu przedstawiają instrumentalistów opierających tubmarynę (długą wersję) dolnym końcem o ziemię, lub trzymających ją (krótką wersję) na ramieniu, dolny koniec korpusu wznosząc ku górze. Struny skracano już techniką paznokciową, a dźwięk wydobywano smyczkiem. Wersja z ruchomym podstawkiem znana była pod nazwą Trumscheit („bębiące polano”). Wersja bez podstawka wyszła z użycia około połowy XVI wieku. W 1547 Henricus Glareanus opisując tubmarynę w traktacie Dodecachordon przyrównał jej brzmienie do dźwięku trąb.