W XVI wieku płyta kołkowa została zastąpiona komorą kołkową, z bocznie osadzonymi kołkami.
Między połową XVII a połową XVIII wieku tubmaryna odnotowała znaczne wzrosty popularności i jednocześnie krytyki (dotyczącej jej nieskomplikowanej natury). Niektóre instrumenty wyposażono wówczas w dodatkowe, poprowadzone wewnątrz korpusu struny rezonansowe. Tego typu instrumenty określano terminem trompette marine organisée. Utwory na nią i z jej akompaniamentem komponowali wówczas m.in. Jean-Baptiste Lully, , Christian Huber i z klasztoru benedyktynów w St. Gallen, , Alessandro Scarlatti, , oraz .
Tubmaryna była krytykowana już na przełomie XV i XVI wieku (niemiecki teoretyk muzyki Sebastian Virdung nazwał ją bezużyteczną), a w drugiej połowie XVIII wieku liczba niepochlebnych opinii wzrosła. Tubmarynę wykorzystywano jednak jeszcze w XIX wieku. Zdzisław Szulc, za Adolfem Chybińskim twierdził, że w czasach jej świetności była znana na terenie całej Polski, a do połowy XVIII dotrwała na Podhalu. Później, w zmienionej nieco konstrukcji i pod zniemczoną nazwą Rumpelmarie zachowała się w okolicach Jeleniej Góry, a w regionie Szamotuł ewoluowała do maryny.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne – trzy tańce wykonane na czterech współczesnych tubmarynach
Kategoria:Instrumenty dawne Kategoria:Chordofony smyczkowe Kategoria:Chordofony szyjkowe