Wtedy Somoza zwiększył ich pensje w celu umocnienia ich lojalności względem samego siebie, przez co stali się ludźmi najlepiej zarabiającymi w kraju, jeśli w ich sumę dochodów wliczy się także łapówki. Uprawnienia Gwardii zostały zwiększone przez naciskany przez Somozę kongres. Ścisłemu podporządkowaniu Gwardii Narodowej Somozie służyło m.in. stosowanie w niej nepotyzmu. Wśród nich znaleźli się szwagier Luis Manuel Debayle (pułkownik) oraz synowie Somozy: Luis (kapitan Gwardii), Anastasio junior (generał Pierwszego Batalionu) i jeden nieślubny - członek korpusu oficerskiego). Lojalni względem Somozy oficerowie Gwardii piastowali ponadto główne stanowiska w armii. 8 grudnia 1941 Nikaragua wypowiedziała wojnę Niemcom, Włochom i Japonii, dołączając do aliantów, lecz Gwardia wykazała w tym konflikcie zerową aktywność, czerpiąc zamiast tego pomoc finansową z USA na wydatki zbrojeniowe. Zyskała ona lotnictwo, małą flotę i nowy sprzęt militarny o wartości ponad 2000000 dolarów. W 1947 Gwardia Narodowa na rozkaz Somozy dokonała zamachu stanu, obalając prezydenta Leonardo Arguello, który bezskutecznie próbował pozbawić dyktatora władzy. 11 stycznia 1954 Gwardia Narodowa zaatakowała terytorium Kostaryki po nieudanym zamachu na życie Somozy, który podjął Emiliano Chamorro i kostarykański przywódca Jose Figueres Ferrer.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gwardia Narodowa (Nikaragua) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.