W listopadzie 1951 Adib asz-Sziszakli przeprowadził drugi zamach stanu, uwięził cały cywilny rząd i utworzył nowy, kierowany przez gen. Fauziego as-Silu i złożony z oficerów. Do końca rządów wojskowych, tj. do 1954, al-Azm nie był aktywny w polityce. 1955 - 1963 W 1955, po protestach, które obaliły rządy asz-Sziszaklego, wystartował w wyborach prezydenckich, przegrał jednak z Szukrim al-Kuwatlim. W kolejnym roku wszedł do gabinetu Sabriego al-Asalego, utworzonego przez koalicję Partii Ludowej i partii Baas, jako minister obrony. Kilkakrotnie udawał się do ZSRR i odegrał znaczącą rolę w zawarciu sojuszu syryjsko-radzieckiego oraz pozyskaniu dla Syrii radzieckich kredytów. Jego udział w tych wydarzeniach sprawił, że prasa syryjska zaczęła nazywać go "czerwonym milionerem". Równocześnie al-Azm niechętnie odnosił się do naseryzmu i prezydenta Egiptu Gamala Abdel Nasera, w 1958 był w grupie deputowanych głosujących przeciwko unii Syrii i Egiptu i utworzeniu Zjednoczonej Republiki Arabskiej. Chalid al-Azm publicznie twierdził, że socjalizm arabski zaprowadzany przez Abdel Nasera w Egipcie zniszczy gospodarkę syryjską, która do tej pory rozwijała się na zasadach wolnorynkowych, jak również miejscowe tradycje demokratyczne. W okresie istnienia ZRA al-Azm przebywał na dobrowolnej emigracji w Libanie.